Wstęp do telemedycyny

Telemedycyna

Telemedycyna w najprostszym zna- czeniu to medycyna na odległość. Świadczenie usług medycznych na odległość polega na rozdzieleniu miejsca w którym przebywa pacjent i w którym przebywa świadcząca te usługi osoba, np. lekarz, rehabilitant który prowadzi sesję rehabilitacyjną z pacjentem lub pielęgniarka która zdalnie odbiera wyniki badań. Telemedycyna jest najnowszą, bardzo dynamicznie rozwijającą się formą medycyny i opieki zdrowotnej, łączącą w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny.

Dzięki wykorzystaniu najnowocze- śniejszej technologii multimedialnej, wideokomunikacji oraz Internetu, rozwój telemedycyny umożliwił zespołom specjalistów przełamanie barier geograficznych, postawienie szybkiej diagnozy i zapewnienie opieki medycznej poprzez podróż informacji – zamiast podróży pacjentów lub lekarzy. Telemedycyna przeznaczona jest głównie dla pacjentów, którzy z różnych powodów nie są w stanie fizycznie przybyć na tradycyjną wizytę i badanie do lekarza, szpitala czy ośrodka zdrowia. Biorąc pod uwagę to, że większość populacji żyje poza granicami miast, w których dostęp do opieki zdrowotnej jest trudniejszy, telemedycyna stanie się w najbliższym czasie jednym z najważniejszych instrumentów ochrony zdrowia oraz rewelacyjnym rozwiązaniem dla chorych.

Telemedycyna jest dziedziną bardzo dynamicznie rozwijającą się w wielu kierunkach. Nieustanny rozwój technologiczny wprowadza coraz to nowsze możliwości i standardy w zastosowaniach medycznych. Już niedługo jedyną rzeczą ograniczającą rozwój telemedycyny będzie jedynie inwencja twórcza lekarzy. Obecnie telemedycyna umożliwia między innymi przeprowadzanie operacji na odległość, interaktywne wideokonferencje pomiędzy lekarzami specjalistami, lekarzem i pacjentem, przesyłanie na odległość obrazów statycznych i dynamicznych, zdjęć rentgenowskich, echogramów, EKG, USG, MRI, tomografii komputerowej itp. Ostatnio jedną z najszybciej rozwijających się metod przesyłania informacji w świecie jest wideokomunikacja. Dzięki nowoczesnej technologii, wykorzystującej szybkie procesory i algorytmy do cyfrowego przetwarzania i kompresji sygnałów, możliwe jest przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości, a także interaktywną transmisję audiowizualną z wyjątkową dokładnością i w czasie rzeczywistym.

Z uwagi na sposób w jaki odbywają się konsultacje telemedyczne, można rozróżnić dwa typy telemedycyny:

1. Telemedycyna oparta na wcześniejszym zapisie informacji dotyczących pacjenta (ang. pre-recorded). Ten typ telemedycyny polega na wysyłaniu np. obrazów w skompresowanej formie do konsultanta, który ogląda je w dogodnym dla siebie czasie, po czym wysyła zwrotnie do nadawcy ich opis. Metoda ta jest bardzo wygodna, ponieważ nie wymaga organizowania jednoczesnego spotkania lekarza specjalisty wraz z lekarzem rodzinnym oraz pacjentem.

2. Telemedycyna czasu rzeczywistego (ang. real-time). W tej metodzie wymagania dotyczące urządzeń technicznych i przepustowości sieci są wyższe niż w przypadku pierwszego typu. Przykładem może tu być wideokonferencja, która obejmuje zasięgiem wielu lekarzy, np. lekarza prowadzącego i lekarzy specjalistów. Dużą zaletą tej formy jest to, że wynik jest natychmiastowy. W razie potrzeby lekarz specjalista może zażądać dodatkowych informacji. Forma taka niesie za sobą dodatkowo korzyści edukacyjne dla lekarza rodzinnego oraz odpowiada oczekiwaniom pacjentów.

Zalety telemedycyny:

- ułatwienie dostępu do specjalistycznej opieki medycznej mieszkańcom małych miast i wsi,
- pomoc w usługach specjalistycznych oraz konsultacjach dla mniejszych szpitali,
- asystowanie lekarzy specjalistów przy trudnych zabiegach i koniecznych operacjach wykonywanych przez lekarzy lokalnych,
- polepszenie opieki zdrowotnej na odizolowanych lub odległych obszarach,
- szybka diagnoza i pomoc medyczna w ratownictwie,
- monitorowanie zdrowia pacjentów i wyników leczenia,
- ułatwiony dostęp do pomocy medycznej w poważnych, nagłych przypadkach lub katastrofach naturalnych,
- zmniejszona hospitalizacja i zredukowanie konieczności dojazdów pacjentów,
- zmniejszone ogólne koszty leczenia i opieki zdrowotnej w kraju,
- zwiększone możliwości szkolenia lekarzy oraz personelu medycznego, szczególnie na prowincji.

Webmaster: Tomasz Jojczyk